Przebudzony wiatr

(Aminizacja)

Zbierał się w sobie od jakiegoś czasu,

skręcił się w pokaźnych już granicach,

aż od stóp do głów w wysoką trąbę

i zuchwale wył wściekle w niebogłosy. 

Strach wszem i wobec przyobiecywał.

Tak bez ładu i składu tu na oślep biegł.

Śpieszył się przy tym jak czasem zegarek,

a dogonić go, mogła tylko ludzka głupota.    

Bez wahania równał wszystko z ziemią,

co tylko na niej od dawna z dumą stało.

Nie szczędził w gniewie nawet drzew

i domostw ułożonych jak z zapałek.

Sykiem zasysał to, co było mu po drodze.

Zostawiał za sobą tam niemały lament,

wyrzucał z siebie z furią swe zabawki

a i w szale w wodzie rybom namieszał.

Odchodził niby już skromy i jakby słaby 

i nie przeprosił nigdy natury za szkody.

W obojętności wzruszył tylko ramionami,

może szukać nowej okazji gdzieś dalej? 

29.07.2024 r.   godz. 9:32

Elizabeth