Róża pojednania      

Zdjąłem maskę tak zdecydowanie,

którą założono mi dawno już temu.

Teraz leży obok niemych okularów

i okruchów wczorajszego chleba.

Tu na ziemi symbolem mojego głodu

i kubka z herbatą wypitej do połowy, 

jako mojego odwiecznego pragnienia. 

Sprzątnęłaś to wszystko uczciwie

i usiedliśmy znów razem przy stole,

na którym czerwoną różę położyłem,

na znak nadziei, której już nie było.

Nie patrzyłaś nawet na mnie i na nią.

Wstałaś nagle, pomyślałem, że po to 

aby przynieść dla niej wazon z wodą,

by w nas żyć, mogła jeszcze nadzieja.        

Odeszłaś jednak, a my zostaliśmy sami

ja i moja na blacie stołu czerwona róża.  

Została tam, aż zwiędła i całkiem uschła

z tęsknoty, tak jak ja - tylko niby po co.

Lecz stało się o to nagle coś dziwnego.

Uniosła mnie ku górze jakaś niema siła.

Gdy u jedynej tylko bramy stanąłem

królestwa lecz nie z mojego świata,

kołatałem i stukałem w nią z mocą,

aby mi otworzono, a gdy to się stało,

wchłonęła mnie tam do swego wnętrza

Miłość. Ta co jest wszechogarniająca

zupełnie bez pytań i oczekiwań cienia.

Tak po prostu bo zawsze przecież mogła 

i zawsze tam była, jest i zawsze będzie.

Tak pięknie i na przekór wszystkiemu.

Nie tak jak kiedyś tam nisko na ziemi

- czasami lub tak tylko mi się zdawało. 

28.10.2025 r.  godz. 7:50

Elizabeth