Cóż czynisz, człowiecze, w tym biegu bez końca,

Gdzie złota pożądasz bardziej niż słońca?

Czyż pieniądz jest światłem, co duszę ogrzewa,

Czy też jarzmem ciężkim, co wolność odbiera?

Widziałem ludzi, co w chciwości się pławią,

Gromadzą skarby, lecz serca im krwawią.

Bo każda moneta, choć w dłoni się mieści,

Cięższa jest od duszy, co traci swe treści.

Widziałem też ludzi, co w skarbach tonęli,

A serca ich puste, jak groby w jesieni.

Widziałem bogaczy, co w złocie się chlubią,

A w nocy samotność, jak w przepaści, się gubią.

Czyż złoto na stole, czy klejnot na dłoni

Zastąpi miłość, co serce osłoni?

Pieniądz jest sługą, lecz czyni nas panem,

Zbyt często niestety robi nas tyranem.