Czymżeś ty, wojno, o straszna dziewico,

Co w krwawych szatach tańczysz pod księżycem?

Czymżeś ty, burzo, co świat cały zrywasz,

Że nawet człowiek przed tobą nie skrywa?

Czyś chwały ułudą, co w sercach się tli,

Gdzie sztandar powiewa wśród dymów i krwi?

Czyś bólem, co ziemię na popiół przemienia,

A dusze rwie z ciała w bezbrzeżne cierpienia?

Jakżeś potężna, gdy braci naprzeciw

Stawiasz, by walczyli, jak zwierzęta dzikie.

Jakżeś przeklęta, gdy matka w udręce

Opłakuje syna, co już nie powróci więcej.

Patrzę na pola, gdzie zboża nie rosną,

Lecz ciernie i groby przystrojone w noc ciemną.

Tam ziemia, co miała dać plon i spoczynek,

Stała się matką łez, cierpienia i winy.

Wysławiają cię ważni tego świata, pieśnią cię budują,

A w sercach prostaczych – strach i ból się snują.

Czemuż, o wojno, niesiesz głos wśród ludu,

Gdy żaden głos twej pieśni nie pragnie, prócz trudu?

Mówisz o chwale, lecz cóż jest jej ceną?

Czy życie niewinnych jest twoją weną?

Czyż ręka, co broń dzierży, wolność przyniesie,

Gdy brat na brata rękę podniesie?

A przecie w Tobie nie ma ładu ni prawa,

Nie ma nadziei, ni piękna, ni chwały,

Są tylko zgliszcza, gdzie dusze płonące

Jak iskry w popiele gasną milczące.