Czymże jest życie? Czy tylko dni pękiem,

Które się rwą, jak liście pod wiatru jękiem?

Czy chwilą, co blaskiem zapala się krótko,

By zgasnąć w popiele – ulotną, malutką?

Czyż nie jest życiem nadziei ziarno,

Co w sercu człowieka kiełkuje uparcie?

Lecz cóż, gdy nadzieja w cień śmierci się chowa,

Gdy kosy jej ostrze niweczy te słowa?

Życie, ach życie, jakżeś pełne troski,

Każdy twój krok to walka o łaski.

W dniu narodzin krzykiem otwierasz bramy,

A w dniu ostatnim – ciszą twój los związany.

Czymże jest śmierć? Czyż bramą ku wieczności,

Czy końcem wszystkiego – ułudą wolności?

Czy czarną nicością, co duszę pochłania,

Czy też obietnicą nowego świtania?

Lecz jeśli śmierć jest końcem, to czyż nie błądzimy,

Gdy w nadziei boskiej swe życie kreślimy?

A jeśli jest początkiem – jak mamy uwierzyć,

Że życie to próg, a śmierć to otchłań przeżyć?

Więc stoję na brzegu tej rzeki głębokiej,

Co życie od śmierci oddziela swym tokiem,

I patrzę w jej fale, gdzie światłość się mieni,

Czyż tam jest początek, czy kres na ziemi.