Gdzieś ponad głuszą, gdzie gwiazd sennych blaski,

Tam pytam sercem, choć dusza w obłędzie:

Czyś Ty tam, Panie, czy Cię nie ma wszędzie?

Czy On rzeźbił na niebie obłoki,

Czy On rozpalił dnia promień wysoki,

Czy w Nim źródło rzek i wieczności tchnienie,

Czy tylko pustka i ludzkie złudzenie?

Lecz czym jest Bóg, gdy cierpienie nas bodzie,

Gdy świat tonie w chaosu pochodzie?

Czy On to milczy w pustyni zagrzebany,

Czy nasze łzy są Jego planem znanym?

O, myśli, wichrze! Wiedz, żem tylko człowiek,

Co pragnie dotknąć Twych nieskończonych powiek,

A Tyś jest cieniem, co kształtów nie daje,

Niemym milczeniem, co nicość rozdaje.