Scena życia

W teatrze wspomnień aktorzy wyszli na scenę.

Publiczność wygodnie siedzi i czeka na akcję.

Ktoś włączył telewizor, a inny ekspres do kawy.

Młodzieniec wołając ucisza, nie może się uczyć,

a matka wiesza już kolejne pranie na balkonie.

Za ścianą syn sąsiadów, uczy się gry na gitarze.

W łóżeczku płacze przebudzone krzykiem dziecko.

Dziewczyna je kolację przed swoim egzaminem.

Nagle wszystko się zatrzymuje i nastaje cisza.

Ktoś przewija taśmę i czegoś innego chyba szuka.

Jakiegoś ciekawego tematu, bo tu jakaś nuda.

Życie zniechęca niedostatecznie interesujące.

Cóż, gdy takie właśnie wieść komuś wypada.

Nie ma wyboru i wciąż wszystko i znów powtarza

i tak w codzienności, bezsilności i bez końca.

Nastała nieoczekiwana przerwa, wszyscy wyszli,

aby pospacerować, napić się kawy lub herbaty.

Słychać już pierwsze głosy i niemiłe komentarze.

Komuś nie podoba się ta sztuka o czyimś życiu.

Narzekają głośno, że szkoda było na nią ich kasy.

Rozważają między sobą rezygnację z ciągu dalszego.

Chcą opuścić teatr i iść na piwo gdzieś do pub -u.  

Tymczasem dzwonek na drugi akt sztuki o życiu. 

Widownia widocznie pomniejszona tylko w połowie.

Aktorzy powoli zapełniają scenę w nowej scenografii.

Tym razem na scenie stoi pośrodku wielkie łoże.

Na nim leży w pozycji rzymskiej młoda kobieta.

Wtem rzuca się na nie niemłody już mężczyzna.

Rozmowa, krzyki i awantura. Cios i groźny upadek.

Widownia w emocjach, co to dalej teraz będzie.

Ktoś krzyczy - A DOBRZE MU TAK. Potem cisza.

Młodzieniec odkłada swoje książki i robi zastrzyk.

Opada na fotel i oczy do góry w ekstazie wywraca.

Matka wyraźnie chora, trzyma się w bólu za serce.

Syn sąsiadów w rozczarowaniu rzuca gitarą o ścianę.

Dziecko głodne w łóżeczku drze się wniebogłosy.

Dziewczyna nie wierzy w zdanie egzaminu, płacze.

Telewizor się posuł, mężczyzna wali w niego pięścią.

Ekspres do kawy nie ma już komu parzyć kawy.

Widownia zastanawia się w wielu różnych emocjach,

co myśleć, gdy te sceny są z ich wszystkich życia.

Nuda i dramat to ich codzienność, wzajemnie krytykują.

Wytykają bezradność i głupotę postaci tu granych.

Wydają eksperckie wyroki, dają przestrogi i uwagi. 

Przewidują i prorokują, czym to dalej nie skutkuje.

Wtem wychodzi na scenę jegomość w bieli z laską.

Wskazuje na kogoś i do siebie zaprasza. Nie ma reakcji.

2.07.2024 r.  godz. 22:14

Elizabeth