Dusza ma krwią splamiona

rzucę się śmierci w martwe ramiona

w uścisku zostańmy,

odkupienia czas.

Zegar wybije końcową godzinę,

bólu i męki to kres.

Oczy gasną znika tłum,

do snu ułożę się bez słów.

W tunelu na przód spokojnie zmierzam,

światło prowadzi mnie.

Nie czuję cierpienia, bólu i rozgoryczenia.

nie czuję urazy, myśli ani skazy.

W martwym wzroku łza radości,

by odejść z resztką godności.