Mizernie to wygląda,

znów snuje się po kątach,

za oknem szron na szybie,

wzrok na przechodniów dybie

Noc kocem ją osłania,

nie przemknie nawet łania,

poduszka chmur na niebie,

nie widzi nawet siebie

Zaćmienie na nią wpływa,

tak czasem właśnie bywa,

że miast pamiętać wszystko,

komórki świecą czystką

Po zawalonej nocy,

przytula ciepły kocyk,

w poduszkę głowę chowa,

obudzi się jak nowa