Usłane już złotem kręte drogi listowiem

szeleszcząc kroplami deszczu zroszone

w kałużach jeziora pływają majestatycznie

a w nich fragmenty odbicia szarego nieba 

przechodząc obok topię tam swoje myśli

aby już mnie dłużej smutkiem nie dręczyły

pozostawiam je wolne aby sobie odeszły

i wiatru porywem już nigdy nie wróciły

białoszara mgła co snuje się wokoło

ścianą granicy ścieli się zuchwało

jakby kryła jakąś w sobie tajemnicę 

czy chcę dowiedzieć się o co jej chodziło

tymczasem słońce przebija się nieśmiało

mgła posłusznie mu miejsca ustępuje

mokre liście teraz błyszczą refleksami

poruszając się na wietrze w tańcu wirują

barwami brązów rudości i żółcieni

liście przełamują odchodzącą zieleń

wspominając ich soczystość wiosną

znika czas ciepłych dni i nocy kiedyś

chłodem teraz otula wszech istnienie

tylko wiatr włosy rozwiewa swawolnie   

w powietrzu zapach jesieni dominuje

a dom cichy na kawę gorącą zaprasza

30.10.2023 r. godz. 20:10

Elizabeth