Obiecałam sobie, że za wszelką cenę kiedyś je dogonię, złapię i obejmę — szczęście.

Ale może ono nigdy nie chciało być zdobyte? Szczęście to w końcu niepojęty byt, który nie chce być pojmany ani zmierzony. Może szczęście to tylko rozprysk neuronów w naszych mózgach? Tak samo bardzo nie istnieje, jak i istnieje.

A może to tylko abstrakcyjne pojęcie, niemieszczące się w ramach ludzkiego mózgu?

Czy możesz sobie wyobrazić pustkę?

A czy możesz sobie wyobrazić szczęście?

Czy te dwa pytania nie są do siebie tak bardzo podobne?

Wyobrażasz sobie różne obrazy, sytuacje, emocje, ale czy jesteś w stanie wyobrazić sobie szczęście samo w sobie, pozbawione jakiegokolwiek kontekstu?

To tutaj kończy się granica ludzkiego poznania.

Więc czy możesz pragnąć czegoś, czego nie jesteś w stanie pojąć?

Im bardziej wydaje mi się, że się do niego zbliżam, tym dalej tak naprawdę jestem.