Patrzysz na mnie takim wzrokiem
przenikającym, nie przenikliwym.
Czuję jak mnie rozbierasz
spojrzeniem,
pragnieniem,
pożądaniem...
Obdzierasz mnie - nie z ubrań,
lecz z mojego ja.
Wierzyłam kiedyś,
że można tęsknić duszą
ponad każdą inną tęsknotę.
Że istnieje tęsknota
wyrywająca serce z monotonii.
Nadająca nowy, bolesny rytm.
Paradoksalnie wolę żyć
taką tęsknotą.
Jak samotna księżniczka
w wysokiej wieży.
Tobie jest łatwiej.
Inną żyjesz tęsknotą,
mógłbyś być rycerzem, który
doskonale włada zwycięskim mieczem.
A jesteś tylko podróbką
księcia z bajki.