Wtulam się w kołdrę i szeptam jej słodko,

Pytam, czy zje ze mną śniadanie,

Bo jest marą, jak chwila ulotną,

Malującą serca żądanie

"Nie, nie mogę, wiesz - praca"

A ja rozumiem, choć wcale nie chcę

I mimo że smutek sercem wywraca,

Na dowidzenia uśmiechnę się raz jeszcze

Siadam przy stole, wypijam kawę

Sam na sam z własnym cieniem

Chcę wiedzieć, co czuje, więc pytam -

odpowiada milczeniem

Mówię do kwiatów, lecz one patrzą z żałością

Wtórują im ściany i kubek kawy

"Nikt więcej nie obdarzy cię miłością,

Bo kochasz dla zabawy"

Jaka ja jestem?

Kto kryje się pod tym wiekiem?

Szalony mędrzec, kobieta z gestem?

Popełniam kolejny błąd, bo jestem człowiekiem

Uciekam do światła - na próżno!

Już dość, już koniec miłości!

Ach, cóż to?

Czyżby zefir samotności?