Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Jak kamień rzucony w morze brylantów,
Nie błyszczysz, nie świecisz,
w tym świecie pedantów
Wartość twa mała,
Gdzieś na marginesie,
Serce jak skała,
a rozum gdzieś w lesie
Choć myślą, ze święci,
że szafir się kręci,
to tylko synteza,
nie wartości orogeneza,
Nastanie ta pora,
I zedrze się kora,
Kto stał kamieniem,
Zabłyśnie swym mieniem
I rozum choć któtki i
brak słów potoków,
To kamienie brylantom dotrzymają kroków
Napisane przez
Skromny, i lubiący krytykę :) Jestem początkującym poetą, to co piszę tworzy się pod wpływem chwili, dzięki czemu pozwala odnieść najszczersze emocje :) O Mnie : Siedemnasie wiosen i dwoje oczudo tej pory ciąge na uboczumetr siedemdziesiąd wzrostutroche na twarzy zarostuWieczny optymista kochający światprzyjaciel dla każdego, otwarty jak kwiatw glowie setki myśli pomysły na życiewszystko to chowam skrycieszukający radości, wielkiej miłościsłynący z dużej skromności...
Brak ocen, bądź pierwszy!
Tutaj najważniejsze są słowa — bez reklam, bez hałasu, bez rozpraszaczy.
Jeśli chcesz pomóc nam pisać dalszy ciąg Poetica.pl, postaw nam kawę lub wesprzyj nas na Patronite.
Dziękujemy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.
z kamienia jestem. twardnieje jak glaz. tak lekko tu. cicho. twardnieje mi serce. niczym niewzruszone, niezmacone, urocze. jestem kobieta twarda. w duszy mej tysiace powolan. nie...
Świat jest śmiesznie zabawny, rozumiesz to kamieniu? Ludzie wariują. Oni nie chcą cie na sumieniu. I dasz wiarę, że dano ci możliwośc wyboru nowego siebie? Słuchaj kamieniu,to ty...
Była noc ,ciemna noc. Piękna burza uderzająca tam gdzieś za horyzont małej jaskółki. Stąpałam po tych kamyczkach trzymając ręce w górze. Stopy płonęły od delikatności iskier. Wołam...
