Aby być sobą, aby tworzyć
Jak kamień rzucony w morze brylantów,
Nie błyszczysz, nie świecisz,
w tym świecie pedantów
Wartość twa mała,
Gdzieś na marginesie,
Serce jak skała,
a rozum gdzieś w lesie
Choć myślą, ze święci,
że szafir się kręci,
to tylko synteza,
nie wartości orogeneza,
Nastanie ta pora,
I zedrze się kora,
Kto stał kamieniem,
Zabłyśnie swym mieniem
I rozum choć któtki i
brak słów potoków,
To kamienie brylantom dotrzymają kroków
Napisane przez
Skromny, i lubiący krytykę :) Jestem początkującym poetą, to co piszę tworzy się pod wpływem chwili, dzięki czemu pozwala odnieść najszczersze emocje :) O Mnie : Siedemnasie wiosen i dwoje oczudo tej pory ciąge na uboczumetr siedemdziesiąd wzrostutroche na twarzy zarostuWieczny optymista kochający światprzyjaciel dla każdego, otwarty jak kwiatw glowie setki myśli pomysły na życiewszystko to chowam skrycieszukający radości, wielkiej miłościsłynący z dużej skromności...
Brak ocen, bądź pierwszy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.