Żyć jak upadły anioł,
w ciągłym poczuciu straty.
Być straconym z wyboru.
Dosięgnąć nieba anielską dłonią
a potem po ludzku upadać.
Zrzucić skrzydła w przepaść,
skazać się na wieczne cierpienie
i tęsknotę za szczęściem,
za dobrem,
za pięknem.
I tego jednego nie potrafić,
tego, co czasem sprawia ból najbardziej.
Kochać.
Poetica.pl
Aby być sobą, aby tworzyć
Napisane przez
Monika R
Oceń utwór
Dobre
3.50 na 6 (4 oceny)
Komentarze
, aby skomentować
Ciekawie, chociaz wole wiersze rymowane :) Kwestia gustu.
Miłość tęsnotą woła o jeszcze, przychyla nieba, strąca w przepaść pełną bólu i odbiera skrzydła aniołom.
Ależ nie ma za co. Wyrażam tylko swą szczerą opinię.
Dziękuję za komentarz :)
W przepaść zrzucić skrzydła, Skazać na wieczne cierpienie, Umrzeć warto, żyć nie watro...