Żyć jak upadły anioł,
w ciągłym poczuciu straty.
Być straconym z wyboru.
Dosięgnąć nieba anielską dłonią
a potem po ludzku upadać.
Zrzucić skrzydła w przepaść,
skazać się na wieczne cierpienie
i tęsknotę za szczęściem,
za dobrem,
za pięknem.
I tego jednego nie potrafić,
tego, co czasem sprawia ból najbardziej.
Kochać.
Wiersze i opowiadania — portal literacki
Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Napisane przez
Monika R
Oceń utwór
Dobre
3.50 na 6 (4 oceny)
Wspieraj Poetica.pl
Tutaj najważniejsze są słowa — bez reklam, bez hałasu, bez rozpraszaczy.
Jeśli chcesz pomóc nam pisać dalszy ciąg Poetica.pl, postaw nam kawę lub wesprzyj nas na Patronite.
Dziękujemy!
Komentarze
, aby skomentować
Miłość tęsnotą woła o jeszcze, przychyla nieba, strąca w przepaść pełną bólu i odbiera skrzydła aniołom.
0
W przepaść zrzucić skrzydła, Skazać na wieczne cierpienie, Umrzeć warto, żyć nie watro...
0