W małej łupince bezsensownych dni, w których każdy jest równie nieważny

jak wszystkie pozostałe, płynie martwe serce i umierająca dusza,

niepotrzebne nikomu już od dawna.

Po morzu skryto wylanych łez w mroczne noce bezsennych snów

i poranki, gdy filiżankę kawy wypełniały tłumione westchnienia.

W małej łupince dni bez znaczenia płynie bezpowrotnie miniony czas,

który już nigdy nie zawróci i nie cofnie wypowiedzianych słów.

Tych ostrych jak nóż, rozcinających serce i podcinających skrzydła.

W małej łupince dni bez powrotu, w krzyczącej ciszy bezsensownego

istnienia płynę ja - niezauważony, nic nie warty cień, ubrany w słowa

palące jak ogień, bez cienia nadziei na zmianę, z pragnieniem zniknięcia

już na zawsze pośród mrugnięć pustych oczu.