W słońcu po deszczu gór szczyty

Malowane jeszcze bielą mgieł poranek

Obraz nadal wczesną porą rozmyty

Wychodzę widokiem olśniona na ganek

Cisza którą przecina śpiew ptaków

Chłonę całym sercem umysłem i duchem

Napełniam się nimi aby pozbyć się braków

Otwieram je w świadomości jednym oddechem

Delikatny poranny powiew ciepłego wiatru

Odsłania nowe niezwykle obrazy dla mnie

I cały spektakl niezwykłego żywego teatru

A w nim drzew postacie stoją już dumnie

Ta istna gra jak w antycznej literaturze

W jedności akcji miejsca i czasu

I ja unosząca się w podziwie na chmurze

Urzeczona urokami rozległych gór i lasu

1.06.2026 r. godz. 20: 06

Elizabeth