Wciąż piszę do ciebie na dawny adres,

choć wiem, że nie mieszkasz tam od lat.

Wkładam do kopert nasze stare rozmowy,

kilka łez,

fotografię śmiechu

i wszystkie słowa spóźnione o całe życie.

Listonoszem jest moja pamięć.

Każdej nocy niesie je w twoją stronę,

przez ulice zarosłe milczeniem,

pod okna, w których zgasła nasza bliskość,

lecz rano wszystkie listy wracają

z pieczątką czasu na sercu.

Najbardziej boli brak twojego pisma,

tych kilku zdań, które umiały ocalić dzień,

i mojego imienia

brzmiącego inaczej w twoich ustach.

Czasem zostawiam pustą kopertę,

bo tęsknota nie zawsze potrafi mówić.

Ty pewnie też już nie czekasz.

A ja wciąż noszę w sercu skrzynkę pocztową,

do której od twojego odejścia nie przyszedł żaden list.