Jesień niesie wiatrem złoty płomień,

w sercach budzi cichy płacz.

Szelest liści jak sen,

przywołuje z duszy wspomnienia,

a ja zapatrzony w dal cicho łkam.

Złociste drzewa w słońcu się mienią,

w przeszłości i marzeniach gubię się.

Zaraz świat otuli się bielą,

a ja w tym samym miejscu ciągle tkwię.

Otwieram album wspomnień,

kartki nie kończą się.

Choć w bliskich zgasł już płomień,

to dla mnie nadal on pali się.