Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Jesień niesie wiatrem złoty płomień,
w sercach budzi cichy płacz.
Szelest liści jak sen,
przywołuje z duszy wspomnienia,
a ja zapatrzony w dal cicho łkam.
Złociste drzewa w słońcu się mienią,
w przeszłości i marzeniach gubię się.
Zaraz świat otuli się bielą,
a ja w tym samym miejscu ciągle tkwię.
Otwieram album wspomnień,
kartki nie kończą się.
Choć w bliskich zgasł już płomień,
to dla mnie nadal on pali się.
Napisane przez
Jestem autorem trzech tomików wierszy: "Nasze dusze" (2021) ISBN: 978-83-8185-129-9 "Głos serca" (2023) ISBN: 978-83-8369-065-0 "Poezja na akty" (2025) ISBN: 978-83-8414-199-1 Chętnie nawiąże współpracę :)
Wyjątkowe
6.00 na 6 (1 ocena)
, aby skomentować
Ciekawy Twój wiersz Bartosz dotyczący istoty wspomnień, które w myślach, sercu i duszy wciąż się płomieniem tlą. Hmm, ja chyba nie przywiązuję do moich większego znaczenia. Raczej tylko czasem korzystam z zawartych w nich naukach, aby tego co nie wyszło mi w życiu, nie powtarzać. Rozumiem jednak potrzebę innych, aby do nich wracać, ale czasem one bardziej ranią, niż są w stanie w czymkolwiek wtedy pomóc. Dobry wiersz do przemyśleń. Pozdrawiam pięknie ;-)
„Jesienne słońce”. Malują się chmury nad zachodem i milczącym ptaków gdzieś odlotem. Pisząc tam listy piór swych skrzydłami, atramentem niebo, dzień za nami. Muśniecie poezji-...
Słońce w oczy świeci jak lampa błyskowa; czas polskiej jesieni znów złotem się mieni i liście dwubarwne mi wrzuca do sieni, gdzie rycerz mój czarny przed nocą się schował....
