Nie miałem wiele.

Tylko mały pokój, ze spękanymi ścianami,

I chleb dzielony na dwoje.

Ale z okna widziałem pola

I niebo, które nigdy mnie nie zdradziło.

Pracowałem rękami, plecami i milczeniem,

Dźwigałem ciężkie dni na barkach

I nie pytałem: „Dlaczego ja?”

Bo ja zostałem.

Kiedy inni odchodzili, ja zostałem.

Marzyłem niewiele.

Nie chciałem pałaców ani drogich ubrań.

Chciałem tylko móc nie spuszczać czoła,

Umrzeć z podniesionym czołem,

W moim języku, na mojej ziemi.

Może nikt nigdy o mnie nie napisze.

Ale zasnę w miejscu,

Gdzie trawa zna moje kroki,

Gdzie wiatr zna moje imię.

I tam, biedny, lecz niezłomny,

Będę w domu.

(Przekład z języka rumuńskiego)