O serce niepotrzebne, porzucone na śniegu?!

Ktoś je zgubił, będąc w ciągłym biegu?

Ja je podniosłam i w kieszeni przechowuję,

Doglądam czasem, dbam i pielęgnuję.

Ogłoszenia rozklejam na każdym rogu.

Nie wiem komu za nie dziękować? Bogu?

Może to dla mnie, ktoś oddał mi swoje,

W zamian teraz chciałby wziąć moje?

Lecz nie wiem, to serce jest czyje?

Czy ten ktoś bez niego jeszcze żyje?

Może biedaczek niecierpliwie na nie czeka?

Wypatruje w nadziei i tęskni z daleka?

Jak jednak skończy się ta historia teraz?

Wiedząc, że ludzie gubią serca nieraz.

Czy je może zatrzymać, bo to skarb wielki

I mieć tak w zapasie na wypadek wszelki?

Może się zamienić i podrzucić swoje?

A jakże tak na pastwę losu oddać moje,

I jak mieć pewność, że w dobre ręce?

Jeszcze mieć dobre słowo w podzięce?

Co jeśli ktoś go jednak wytrwale szuka?

I do wielu innych serc obcych puka?

Takiego przecież bym wziąć nie chciała.

Miłości wcale bym dla niego nie miała.

19.01.2009 r.

Elizabeth