Ciągle śpię,

posklejana złotem.

Ronię każdą łzę

na blade policzki

i marzę,

by moje rany

znów stały się całością.

Dotykasz

każdej sklejonej części,

delikatnie,

w szorstkim powietrzu wiatru.

Nie próbujesz

skleić mnie bardziej.

Nie próbujesz

mnie złamać.

Polerujesz skazy,

pokazując mi,

że piękno

nie zawsze mieszka

w tym, co doskonałe.

Toczysz słowa

o szczęściu

i mądrości,

malując nimi

złote odcienie nadziei.

A ja powoli rozumiem,

że nie muszę już

ukrywać pęknięć.

Bo to właśnie przez nie

światło

najłatwiej

wchodzi do środka.