Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Kiedyś zniknę
i usiądę nad rzeką
a razem ze mną butelki
i tak całą noc siedząc
napełnię je smutkiem po brzegi.
Rano pełne utopię
niech z nurtem daleko popłyną
a potem pójdę w miasto
a Kazimierz kawą napoi i życiem zarazi.
Więc kiedyś zniknę już to widzę
jak idąc na Rynek dorożek stukot usłyszę.
Napisane przez
Dobre
4.00 na 6 (1 ocena)
Tutaj najważniejsze są słowa — bez reklam, bez hałasu, bez rozpraszaczy.
Jeśli chcesz pomóc nam pisać dalszy ciąg Poetica.pl, postaw nam kawę lub wesprzyj nas na Patronite.
Dziękujemy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.
Znikam nie pytaj, czy zobaczysz mnie jeszcze, studiuj moje wiersze tam zostawiłem serce. Mi już niepotrzebne niech bije dla Ciebie, opiekuj się nim lepiej niż ja kiedykolwiek...
