{"className":"mx-auto w-full max-w-screen-2xl px-6 relative z-20 flex items-center","children":["$","div",null,{"className":"max-w-2xl","children":[["$","h1",null,{"className":"text-5xl font-bold leading-[110%] text-white md:text-6xl xl:text-7xl","children":"Poetica.pl"}],["$","p",null,{"className":"mt-4 text-xl text-white md:text-2xl","children":"Aby być sobą, aby tworzyć"}]]}]}]]}] 29:T4a5,

Mężczyzna usiadł w fotelu,

poprawił poszarpany kapelusz.

Ręce splótł nerwowo.

Inaczej wyglądał przy pierwszym spotkaniu.

Radosny,

miał w oczach słońce,

trawę zielenią zabarwioną.

Teraz oczy jego podkrążone,

na twarzy cień uśmiechu.

Obok ciemnych włosów kruk ciężko krąży,

bo motyl zapomniany usnął w butonierce.

Jedynie rwie się kolorowe serce,

do biegu,

do startu

czy do zakończenia.

I patrzę w oczy ciemne,

widzę krzyk o pomoc.

I jakże ja mam pomóć,

gdy samej mnie już kraczą,

gdy motyl kona w ręce.

Ciągnę mężczyznę na ulicę,

zatrzymuję przechodnia,

blaskiem z jego oczu można by pocieszyć...

Oczy zimne.

Pośpiech szarych ludzi,

bo barwni już dawno w krajobraz wtopieni,

już dawno powietrzem.

I nie chcą pamiętać ludzie,

że świat wieczny nie będzie,

że on chciałby wypuścić radość

co w butonierce przesypia pęd szalonych za złudnym szczęściem.

Poetica.pl

nie ma mnie