e}]}],["$","div",null,{"className":"absolute inset-0 bg-linear-to-r from-black/90 via-black/50 to-transparent z-10"}],["$","div",null,{"className":"mx-auto w-full max-w-screen-2xl px-6 relative z-20 flex items-center","children":["$","div",null,{"className":"max-w-2xl","children":[["$","h1",null,{"className":"text-5xl font-bold leading-[110%] text-white md:text-6xl xl:text-7xl","children":"Poetica.pl"}],["$","p",null,{"className":"mt-4 text-xl text-white md:text-2xl","children":"Aby być sobą, aby tworzyć"}]]}]}]]}] 29:T4ab,

Znów dziś umieram,

Egzystencja przecieka mi przez palce,

Kiedyś tak szczęśliwa i otwarta,

Pozostał smutek i ból.

Grzebię własne ciało w resztkach upadłej nadziei,

Otchłań mroku rozrywa serce na kawałki,

Duchy przodków szykują mi niebiański pogrzeb.

Wiatr wyśpiewuje melancholijny wieczór,

Gwiazdy i księżyc płaczą mymi łzami,

Dzieci nocy przybywają do mnie,

Ich lamentny skowyt unosi się w powietrzu.

O duchu czasu! Nie każ mi tak przestać istnieć.

Mój domie zielony! Ocal cząstkę mnie dla ludzkości.

W piórach młodych poetów wyzionę ducha,

Me bajeczne myśli wrócą kiedyś do was,

Zza odległych światów powrócę.

Poetica.pl

rona66