wymarzyłem cię jak wiosnę

nie z abstrakcji lecz poczucia

jeśli kochać to najprościej

nawet gdyby świat dziś upadł

pobudzeniem zmysłów jesteś

mową która niesie spokój

załamujesz czasoprzestrzeń

odtruwając wszystko wokół

przeżywałem niczym letnią

aurę słońca w złotych rękach

każde twoje małe piękno

chcę do końca zapamiętać

najdrobniejszą choćby cząstkę

zapach - smak - na skórze dreszcze

i to czego nie chcesz dostrzec

przetrwa we mnie długo jeszcze

otuliłaś dni jak jesień

pod płaszczykiem barw odżyłem

teraz wiatr mnie lekko niesie

do otwartych ramion miłej

lśniący niczym babie lato

między "teraz albo nigdy"

jestem twoim akrobatą

ciszą spadających liści

a gdy czas posiwiał zimą

zapadliśmy snem głębokim

nieświadomi własnych imion

i nieczuli już na dotyk

więc gdy wiosna znów odtaje

będę marzyć cię na nowo

bo choć życia część przespałem

chciałbym abyś była obok