Przyglądam śię światu sennymi oczyma,widzę...

Twarde, szare  klatki oświetlone wschodem Słońca,

Zwiastującego kolejny dzień monotonii.

Liczę przezroczytość betonowych Wieży Babel.

Zaglądam w nie,oczekując ujrzenia siebie samego-

Nic prócz pustki nie widzę.