Na wietrze lekko drży pajęcza sieć

w blasku słońca lekko połyskuje

jak ta w morzu na srebrzyste ryby

tu i tam na dobre połowy nadzieja

zdaje się że kto by je nie zapuścił

gdzieś w pobliżu się podziewa

czeka cicho i niemy w ukryciu

pewnie ma czas więc poczeka

tymczasem jesień maluje obrazy

a jeszcze wczorajszego chyba

nadal w efekcie nie ukończyła

nowy jej się już kolejny marzy

nagle sypnęło suchymi liśćmi

i szeleszczą zgodnie pod stopami

tworzą dywan dla ziemi kolorowy

by przykryć przykre wspomnienia

a co tam w pajęczynie gości

czy coś zostało w nią uwięzione

patrzcie to mały żółty listek

nie było innego takiego głupiego

rozkołysały się liliowe wrzosy

w wielkim tego rozbawieniu

tylko grzyby jak po deszczu

stojąc sobie cicho milczały

z daleka słychać skrzypiące

stare i wysokie smukłe sosny

wiatrem ich korony rozbujane

niemały przywołują postrach

pająk znów przejrzał swoje sieci

i pozbył się małego listka intruza

teraz wpadło w nie kilka kolek

i zdezorientowana jedna szyszka

dzień powoli dobiega końca

pająk obejdzie się bez kolacji

smukłą ma figurę więc może

tak będzie dla niego najlepiej

13.10.2026 r. godz. 15:45

Elizabeth