Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
czy mogę się nie zgodzić?
twardo postawić kropkę na końcu zdania?
bo bardzo bym chciała...
Pozwolisz?
oddychać...
bez Twojej zgody
marzyć...
tak bez granic
i śnić, że cię nie ma, że nie istniejesz...
Pozwolisz?
zostawiasz uchylone drzwi
tak, żebym jeszcze spojrzała
jeszcze zawahała się u progu...
czuję, jak każdy dzień
ociera się o zapomnienie
jak kolejny oddech
staje się coraz cięższy...
czy to jeszcze za wcześnie?
już prawie widzę Rubikon.
Pozwolisz?
Napisane przez
Bardzo dobre
5.00 na 6 (1 ocena)
, aby skomentować
Witam - Dla mnie znamienne są dwie ostatnie strofy ,odbieram je tak . Pierwsza jednak stawia pytanie - czy pozwolisz mi odejść czy jednak będziesz walczył o nas a nie ze mną . Druga to że Rubikon jest dopiero widoczny co daje pole do ? . Ludzie często dają ostatnie szanse oddalając ten przysłowiowy Rubikon . Dając sobie złudne nadzieje . To takie moje subiektywne odczucia .
Dziękuję za zatrzymanie się przy moim wierszu i podzielenie się swoim odbiorem. To dla mnie szczególnie ciekawe, bo dopiero stawiam pierwsze kroki w poezji, a już widzę, jak różne światy potrafią otwierać się w czytaniu tych samych słów. Wiersz, który napisałam, nie dotyczy relacji między dwojgiem ludzi. To bardziej zapis czegoś, co przyszło do mnie nieproszonym krokiem i nieodwracalnie stało się częścią mojej codzienności. Rubikon, o którym wspominam, jest czymś, co rysuje się głębiej, na własnej mapie - i czasem po prostu trzeba przez niego przejść, nawet jeśli żadna z dróg po drugiej stronie nie jest tą, którą chciałoby się wybrać. Cieszę się, że tekst uruchomił Twoje skojarzenia - poezja lubi działać właśnie półcieniem.
No to witam Cie na portalu ja też jestem nowy . Tak właśnie jest w pisaniu że można dowolnie interpretować i rozwijać wyobrażnie . Zatem życzę tworczej Weny .
Trzeba pamiętać, że przysłowiowy Rubikon to podjęcie nieodwracalnej decyzji, po której nie ma już odwrotu. To taki szczególny moment przełomowy w życiu, w którym po podjęciu ryzykownego działania, nie da się już wrócić do sytuacji sprzed tego kroku. Tak więc prośba o pozwolenie nie ma już znaczenia chyba, że to tylko hipotetyczne rozmyślanie. Wybór zmiany powinien być wolny, gdy jest jej ewidentna potrzeba. Ciekawy wiersz, w którym kreuje się pokusa odejścia od czegoś, co już nie służy lub się kończy. Pozdrawiam
Dziękuję za komentarz. Dla doprecyzowania — w moim wierszu ostatnie „Pozwolisz?” nie jest już realną prośbą o zgodę. To sarkazm skierowany do kogoś, kto i tak rości sobie prawo do decydowania, nawet wtedy, gdy decyzja została już podjęta. Rubikon w tym tekście jest właśnie tą nieodwracalnością, ale pytanie o pozwolenie pojawia się jako echo dawnych mechanizmów, nie jako rzeczywista potrzeba akceptacji. Pozdrawiam :)
Dziękuję za wyjaśnienie. Na despotyzm i narcystyczne postawy nie ma innej jak się wydaje reakcji jak tylko odejście. Serdeczności życzę <3
w zaprzepaszczeniu w krzyknieniu głuchym w chaosie tkwiącym w mym mózgu w oddaleniu co przygniata aż zamieram budzę się lecz ponownie tracę oddechy aż zatracam wszystkie swe...
