Ja i ty to jakże w nas różne dwa światy

mój baśniowy jest pełen wielu przygód

twój jakby mechaniczny ze szkła i stali

w czym zatem spotkać się mogą razem

mój zaczarowany zamek z osobliwościami

tajemnicami i cudownymi zawiłościami

których nigdy jak się wydaje nie ma końca

gubisz się w nim i odnaleźć się nie możesz

twoja industrialna rzeczywistość jest zimna

w dynamice ruchu dążysz po okręgu życia

lub w statyce jakby zamrożony i nieobecny

czekasz na coś lub jesteś figurką na półce

grasz nie fair oszukujesz i kradniesz emocje

także moją cierpliwość wystawiasz na próby

słowa ważne puszczasz na wiatr zbyt łatwo

abym przenigdy już nie mogła ich dogonić

na twoje słowa – „dlaczego się mazgaisz

sama przecież tego właśnie chciałaś”

mój zamek staje się moją mocną twierdzą

zamykam więc już jego potężne podwoje

po co pukasz i wołasz bym je otworzyła

nie słyszę już twoich słów i na nic błagania

skazałeś mnie na mojego zamku więzienie

a ty więc zajmij się już swoim szkłem i stalą

zbyt daleko mam i nigdy nie było po drodze

zamknięte stały się bramy czasoprzestrzeni

niech więc już wiatr zapomnienia pozamiata

za stopami ścieżki co razem kiedyś podążały

27.09.2024 r. godz. 17:50

Elizabeth