W wodzie nie stanę się rybą,

a ona na ziemi nigdy mną.

Ona przecież nic nie powie,

a ja mogę, ale nie chcę już.

Nikt w ogóle nie słucha.

Wszyscy raczej tylko mówią.

Świat jest przegadany.

Nie ma milczenia i ciszy.

Lecąc wysoko jak ptaki,

nie zaśpiewam jak one.

Nikt i tak ich nie zrozumie,

a ja mam niestety tak samo.

Nie będę pełzać jak węże.

Chować się i być w ukryciu.

Chcę być dla kogoś ważna,

by ktoś mnie w końcu wysłuchał.

Jeśli nie, niech stanę się motylem

ozdobą parków łąk i ogrodów.

Sama, samotna, samiutka i wolna

ale bez smutku oczekiwań.

9.09.2026 r. godz. 19:32

Elizabeth