w ciągu długiego roku są takie momenty,

że wspinać się chcę, wyżej i dalej,

że wiem że jestem motylem w żabę zaklętym,

że to wszystko dąży do czegoś i prędzej lub później

moje odbicie będzie moim odbiciem

ale to tylko chwile, niestety, i bardziej niż motyl

wygląda przyszłość jak ten sam kretyn nadęty,

potykający się ciągle o te same płoty -

potworny roztwór lenistwa i głupoty

a moje odbicie jest moim odbiciem

czasem chcę chować te dobre fragmenty

zamknąć motyla w słoiku, zostawić na potem

może lepiej dać mu umrzeć na łące

może choć chwilę będzie mu dobrze