W kącie pod ścianą stoi samotna sztaluga

zapomniana i zakurzona czasu upływem

jakby straciła na swojej funkcjonalności

opuszczona a była kiedyś niezwykle ważna

za nią na małej komodzie zasuszone pędzle

które zapomniały już zapachu farb olejnych

one jednak nieco pamiętają jak przez mgłę

świeżość naniesionej plamy tytanowej bieli

kiedyś na naciągniętym jak żagiel lnianym płótnie 

czyjaś dłoń za ich sprawą tworzyła wieloświaty

emocje uczucia na twarzach z portretów

będąc czyiś sentymentalnych wzruszeń powodem

niezwykła komunia twórcy i pędzla jak pióro

opisywał wydarzenia i barwne pejzaże

chwilę cudzych historii i niespełnionych marzeń

zamknięte w zapachu werniksu farb i oleju

wtedy mistrz jeszcze dbał o nie z troską i uwagą

o ich włosie aby nie były suche i szorstkie

a sztaluga zawsze gotowa stała prosto

wszystko zdawało się współpracować zgodnie

teraz zostały tylko wypłowiałe plamy na palecie

trochę niebieskości fioletu i kiedyś soczystej zieleni

tętniącej czerwieni a na podłodze jeszcze się żółci

ślad rozlanej i niespełnionej czyjeś nadziei

teraz nieopisany smutek i nieskrywany żal

wszystko jakby odsunięte na dalszy plan

porzucone i niechciane obrazy z dawnych lat

niedokończone i zaniechane o pomstę wołają

w cieniu zapomnienia i jakby z nadzieją czekały

może malarz powróci i dokończy swoich dzieł

ożywi duszę twórczą barwnymi kreskami

pędzla co już nie wie do czego kiedyś służył

23.07.2026 r. godz. 13:27

Elizabeth