Bardzo chcę być dzielna, wyrzucić z serca lęki, bo strach jest gorszy niż choroba.

Choć wszyscy żyjemy w okowach śmierci, a dni ulatują w nieznane, ginąc w niepamięci mroku.

Ukradkiem czasem płacze lecz zaraz łzy ocieram.

Nie chcę się bać własnego cienia.

Więc oddaję żal i smutki ptakom lecącym pod lazurem nieba, biegnąc życiu naprzeciw.

Jak majestatycznie silny dąb co wichrom się opiera, gdy mu koronę zginają swym oddechem.

Z dumie podniesionym czołem - zazdrości godny upór pierwotnej siły w chaosie.

Aż trudno na to przystać i cieszyć się życiem.

Gdy słyszę krzyk żurawi, nie żałuję braku kodu do wróżebnego kręgu starożytnej materii mocy.

Nie jestem pępkiem świata.

E Lena