Zbyt głośno, jak na ciszę.
Cichy księżyc, śpiący tak samotnie,
Myśląc snem, widząc to odwrotnie.
Patrzysz na mnie łzą otartą,
Czekasz na tę myśl wydartą.
Z serca, Z duszy .

Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Zbyt głośno, jak na ciszę.
Cichy księżyc, śpiący tak samotnie,
Myśląc snem, widząc to odwrotnie.
Patrzysz na mnie łzą otartą,
Czekasz na tę myśl wydartą.
Z serca, Z duszy .
Brak ocen, bądź pierwszy!
Tutaj najważniejsze są słowa — bez reklam, bez hałasu, bez rozpraszaczy.
Jeśli chcesz pomóc nam pisać dalszy ciąg Poetica.pl, postaw nam kawę lub wesprzyj nas na Patronite.
Dziękujemy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.
Gdy szepty mroku w oddali, Pośród mgieł noże roztaczają, Rozpadam się na kawałki duszy i ciała, Widząc północ i południe. Palce odmarzłe od mrozu, Co przyniósł płaszcz nocy, Kruszą...
„Cisza przed...” Cicho zastygło powietrze i szeptem zbliża się przestrzeń, W ciszy tylko my jesteśmy elektryczność wisi na wietrze ... Ptak się zerwał w niej do lotu, pulsują...