światło jarzeniówki liczy moje blizny

każda ma inny kształt głodu

i każda milczy kiedy pytają

ręcznik ma zapach cudzej skóry

myśli plączą się w warkocz

którego nikt nie chce rozczesać

za ścianą ktoś śpiewa kołysankę

bez melodii bez słów

tylko drżenie powietrza

lekarz mówi będzie dobrze

dobrze to słowo z zewnątrz

tu nie ma go w słowniku

patrzę na dłonie

uczę je być puste

bez tabletek bez lęku bez planu

w oknie kraty układają się w wiersz

czytany od końca

do początku którego nie pamiętam