W zawiedzeniu miała jednak nadzieję

czarną myślą tuliła nocami cudze sny

a tę jedną chwilę zieloną nosiła na dłoni

dla pamięci jak stulistną koniczynę

nie stroniła od w dali wypatrywania

przyszłości co jawiła się jak świtanie

przechodziła do przeszłości ze łzami

jakoś jednak nigdy nie będąc w tutaj 

gdy dzień zamykał pudełko możliwości

nie szukała w nim żadnych skarbów

domykała je delikatnie ze smutkiem

jakby jej rozczarowanie miało wartość

czasem dochodziła krętymi drogami

do niejasnych przekonań marzeniami

malowała wtedy pastelami niebo

i rankiem po mokrej trawie brodziła

oddawała wtedy smutkom wspomnienia

wznosiła ręce ponad swoją głowę

jakby chciała przyjąć nieba odrobinę

i stała tam w euforii niewzruszona

28.08.2026 r. godz. 15:15

Elizabeth