Ma się ku zachodowi słońca,

nisko już i nie daje tyle światła.

Odpłynęły gdzieś daleko myśli.

Czas spowalnia wieczornego

już tempa życia aktywności.

Oddalają się głosy i nastaje cisza,

ta która koi w pokoju zmysły

i już niczego dziś nie trzeba

i starań nie ma też potrzeby.

Odpoczynek tylko myślom.

Powoli snują się już chmury,

świat przysłaniając czule,

czarną nocy migocącą kotarą,

z gwiazd licznych utkaną misternie. 

Kilka z nich spadnie tak lekko,

jakby zupełnie nic nie ważyły.

Na chwilę srebrem się zapaliły,

magicznym warkoczem po niebie,

przynosząc miłe wspomnienia

z przeszłości, która już minęła.

9.08.2026 r.  godz. 20:15

Elizabeth