Życie ludzkie jest wyboistą i krętą drogą, pełną pułapek przeszkód co rusz pod nogą.

Więc uparcie szukam prawdy i znaczenia, kim jest człowiek w obliczu własnego istnienia .

Skąd wychodzi i dokąd w swym marszu zmierza, gdy śmiertelne i niedoskonałe ciało rani ból jak zwierzę.

Umysł karmi się wiedzą i ulega mrzonkom.

Choć fizyki prawom podlegamy na wskroś.

Czy to ciało jest tylko dla duszy więzieniem?

A gdy nie chcę być zła i podła, czy jako człowiek jestem tego miana godna.

Wszak rasa ludzka jest wyjątkowa, a nasza wolna wola święta i zakorzeniona.

To umysł i dusza co płonie w nas żywo, odchodząc od małp tworzy nowe ogniwo.

Lecz gdzie ta dusza mieszka ?

Pół świata się głowi, gdy hormonowi szyszynki rację daje druga połowa.

Jak pojąć dwoistość co w sercu naszym mieszka?

Umysł myśli, tworzy wybory i rozsądne czyny.

A ciało to mechanizm precyzyjnej machiny.

Są w nas przeciwstawne potężne dwie siły.

Dobra i zła co w jednym wnętrzu się skryły.

Wiedza i wiara, bogowie i podłe demony.

Cnota i grzech, mrok ze światłem złączony.

Dzień oraz noc, wieczność i chwilę mijania.

Życie i śmierć, raj i piekło oczekiwania.

Radość i żal, mądrość co z głupotą rymuje.

Ta parzysta dwojakość w nas nie konspiruje.

A gdy wątpisz - przed tobą

szersze perspektywy.

Bo dualizm życia bywa sprawiedliwy.

Warto więc opatrzności wyjść naprzeciw śmiało i

uczyć się tego co przed nami drżało.

E Lena