Od kiedy staliśmy się już człowiekiem

wciąż szukamy samych siebie w świecie

widzimy się na afiszach i świecznikach

a te miejsca zwykle są już zajęte niestety

Gdy wiadomo już czego oczekujemy

ale nie z poziomu chciejstwa i tradycji

a tego tylko czego trzeba najbardziej

co niezbędne jest nam do rozwoju i życia

wciąż jest wszystkiego mało i deficyty

pogoń za materią jest niedościgniona

dla niej człowiek mógłby zrobić wiele

dla drugiego niczego albo nóż w plecy

W pośpiechu jesteśmy i odchodzimy

nie ma czasu na zwykłe spokojne życie

na tę radość i szczęście każdego dnia

a wielkimi emocje małe rzeczy czynią

spowolnienie tempa nie jest możliwe

ludzkość już nie dostrzega zagrożenia

przyjmuje bez refleksji wszystko jak leci

to co kiedyś przyniesie bez rozeznania

w jakiejś niepewności i braku wyczucia

wciąż błądzimy i szukamy miejsca w świecie

który dla nas ma zaledwie krótką chwilę

a potem tu nas na zawsze już niema

a my przyszliśmy na Ziemię po lekcje i naukę

i doświadczać życia w wielu możliwych

okolicznościach i warunków naszego życia

tylko zgromadzona materia tutaj zostanie

zabierzemy ze sobą do innego już życia

zawartość naszych serc i różne intencje

z umysłów naszych myśli słów i czynów

bez usprawiedliwienia ale odpowiedzialni

czy ważne wtedy będą nasze oczekiwania

plany czy marzenia dotyczące tylko materii

to co stworzyliśmy i gromadziliśmy latami

dla sławy wyróżnień afiszów i świeczników

za szybko zbyt wiele i wysokim kosztem

bez zastanowienia czy tego właśnie potrzeba

być lepszym od innych w czynieniu dobra

to wartość nadrzędna zasada i powinność

29.10.2026 r. godz. 16:12

Elizabeth