A gdybyśmy spotkali się znów w ten czas spadających gwiazd?

lecz co jeśli byśmy zmienili miejsce spotkania naszych dusz?

Zamiast być wczoraj spotkać się w połowie drogi?

Czy wtedy możliwe byłoby zatrzymanie cię na wieki ?

Jeśli echo naszych wypowiedzi byłoby głośniejsze?

A galop mojej połowy serca dalej protestowałby dumnie,

czy także twoje dołączyłoby się do mojego ?

Przysięga dwojga istot spełnia swój sen.

Ty zaś mym słońcem ,ja zaś ciemnością twą.

Krocząc tą drogą wspak trzymam twoją dłoń .

Przesypując ziarna czasu tak by nie opuścić nas zbyt szybko.

Nagminne mieszanie w uskokach mej czułości wyrzuca strach .

I tylko możliwość przenikania tych światów w jeden wytwarza wędrówkę mą.

Dając umożliwienie skraplającej się myśli opaść na skórę .

Pozwolić płynąć nurtem swej naturalnej gęstości poprzez kres możliwych zachowań tonu odmętów tejże materii.

Być możliwością niewypowiedzianych słów by zaistnieć i egzystować .

Stworzyć wir uczuć prostych i najczystszych.

Nie znane obrócić w proces nauki naszych pokoleń.