Gdybyś tylko istniał...

byłbyś powietrzem

bez którego zabraknie tchu

a próbując wydrzeć jego okruchy z trwania

zatrzymałabym się w twoich ramionach...

popłynąłbyś pulsem mojej duszy

odczarowując każdą z chwil

przesłoniętych zwątpieniem...

zesłałbyś ukojenie dotyku

po oślepieniu kolejnym niespełnieniem

nakierowując na ostatecznie właściwy rytm...

szturchnąłbyś w bok

gdy spojrzenie milknie pod wrzaskiem niepragnień

dając znak

że razem ubierzemy to życie w słowa...