Wśród betonowych połaci szukam ciszy tego lasu z którego miliony lat temu wyszliśmy,

Tuż przed zderzeniem przypadkowych gwiazd dających początek nam,

Którzy teraz nawet nie wiedzą kim są lecz szukają

Śladu nadziei

Odrobiny miłości

I wiary

W świat

W ludzi

W dobro.

Na ostrzu noża tańczymy, nad otchłanią morza,

Już nie mam wizji- same herezje pchają się przed oczy,

Lecz to może one okażą się jedyną prawdą,

A szemrzeć będzie jedynie potok szemrzący z wierzbą które nie wie o czym szumi.

Ale niesie ona jakieś chwile ukojenia,

A nam zmarszczek przybywa i kilogramów w sumieniu osadzonych. Poczekaj! To żaden powód do wstydu. Bycie wymaga cierpliwowsci.

Lecz wiem że te słowa sensu nie niosą, może tylko chwilę wstrzymują na sekundę.

A gwiazdy wciąż się zderzać będą rodząc podobnych do nas- lecz tak bardzo już innych. Pozbawionych myśli o nocach pełnych jasnych punktów.