idziemy brzegiem jeziora

jak dwa cienie szukające świtu

którego nie obiecano żadnemu z nas

woda niesie

odbicia naszych twarzy

cichsze od modlitw

których już nie umiem

zanosić do nieba

twoja dłoń

odnajduje moją bez lęku

i przez krótką chwilę

świat zapomina

kim miałem być

wiatr zbiera

popiół z mojego serca

i rozsypuje go nad falami

jakby chciał ukryć

wszystkie dawne proroctwa

gdy zapada zmierzch

wiem że znowu odejdę

lecz tej jednej drogi

wzdłuż twojego milczenia

wieczność nigdy mi nie odbierze