nie spadłem jak światło

zsypano mnie jak popiół na ziemię

dano mi cudze imię

kazano kochać tłum który mnie nie chciał

ich miasta pachniały dymem i rdzą

modlili się z głodu

patrzyłem na nich i byłem pusty

potem zobaczyłem ją na progu

boso karmiła ptaki

nie patrzyła w niebo

jej ręce były brudne od ziemi

zapytała czy długo jeszcze będę stał na deszczu

to pytanie zatrzymało moją wieczność

ten głos zgasił mój krąg

od tamtej pory przychodzę bez powodu

siadam obok i milczę

słucham jak oddycha przez sen

patrzę jak zasypia z książką na piersi

ona myśli że jestem zwykłym człowiekiem

a ja pierwszy raz chcę nim być

jak mam zbawić świat

gdy chcę ocalić tylko jeden mały pokój

jak mam mówić o miłości bez miary

gdy nauczyłem się jednej cichej i kruchej

jak mam wstąpić do nieba

gdy jej kuchnia pachnie chlebem i domem

wybacz mi ojcze

nie chcę już być światłem

chcę być cieniem przy jej drzwiach

chcę zostać i nie zbawiać