zesłano mnie bez skrzydeł

kazano nieść światło którego nie miałem

kazano kochać ludzi których nie znałem

i umierać za nich codziennie

ich dłonie były puste i wyciągnięte

ich oczy szukały cudu nie człowieka

mówiłem a mój głos wracał pusty

szedłem a moje stopy nie zostawiały śladu

byłem wszędzie i nigdzie

potem ona otworzyła drzwi

bez pukania wszedłem

zapytała czemu stoję na deszczu

to wystarczyło

zostałem

od tamtej pory uczę się jej imienia

uczę się jak smakuje herbata gdy stygnie

uczę się że można zasnąć bez strachu

że można milczeć i to jest modlitwa

że jej śmiech leczy lepiej niż moje dłonie

że jej sen obok mnie to cały świat

jak mam wrócić tam skąd mnie zrzucono

skoro tu jest jedyne miejsce gdzie oddycham

jak mam zbawiać tłumy

gdy chcę zbawić tylko jej zmęczone oczy

wybacz mi niebo

nie umiem już latać

moja aureola leży w kącie zakurzona

wolę trzymać jej dłonie niż trzymać wieczność

wolę jedno życie z nią

niż tysiąc zbawionych światów