Jesteś młoda duchem,

lecz w sercu nosisz echa minionych dekad.

Stoisz na brzegu świata,

patrząc jak rzeka czasu pędzi coraz szybciej,

a jej nurt porywa ludzi

ku miejscom, których sami już nie potrafią nazwać.

Próbujesz zrozumieć ten pośpiech,

ten głód wrażeń,

ten nieustanny bieg za czymś więcej.

I czasem zastanawiasz się,

czy to Ty zgubiłaś drogę,

czy może świat zgubił samego siebie.

Cenisz rzeczy proste:

ciszę poranka,

szczerość spojrzenia,

spokój, który nie potrzebuje oklasków.

Lecz w czasach,

gdy wartość mierzy się tempem,

a szczęście ilością bodźców,

prostota stała się językiem,

którego niewielu już rozumie.

Chcesz żyć spokojnie,

wsłuchując się w bicie własnego serca,

ale tłum śmieje się z tych,

którzy nie biegną.

Dziś liczy się więcej.

Szybciej.

Głośniej.

Mocniej.

A gdy adrenalina cichnie choć na chwilę,

wielu odwraca wzrok od własnych myśli,

jakby bali się spotkać siebie samych.

A może sens ukrył się właśnie tam,

gdzie nikt już nie zagląda?

W zatrzymaniu.

W oddechu pomiędzy jednym krokiem a drugim.

W spojrzeniu z lotu ptaka,

gdy nagle widać wyraźnie,

że nie każdy wyścig prowadzi do celu,

a nie każda droga wiedzie ku spełnieniu.

Może więc nie trzeba pędzić.

Może wystarczy iść.

Powoli,

lecz świadomie.

Tak, aby pewnego dnia odnaleźć nie koniec drogi,

lecz samego siebie.