Dylemat to zbyt śmieszny czy zbyt poważny i jak pozbyć się tego ciężaru z duszy i

nie rozważać wciąż od nowa obsesji co wciąż zakreśla koła trwogi i żalu w nienawiści

od wieków do małostkowości ludzkiej natury u źródeł raju objawionego i obiecanego

księżniczka z rodu wybranego pachnąca gajem i pomarańczą ręką sięga po złote jabłko i

dzieli się nim z synem samego stwórcy jej ręka jest barwy hiacyntu pełna wdzięku i

gracji łabędzia jak lśniąca jutrzenka wśród nocy i wodna lilia rozświetlona jasnym

wewnętrznym blaskiem ulotna i niedorzeczna jak czysta krystaliczna przestrzeń

lub motyl co barwami się mieni ze światła i cieni jak złota gwiazda między niebem a ziemią

łagodna jak dziecko i kwiat co nad ranem się otwiera pachnąca i wonna jak ulotny wiatr

czy ten owoc wart był tego by wszystko zatracić w piekielnym ogniu w okrutnych kajdanach

szatana króla piekielnego w miejscu ostatniego przeznaczenia w samotności i mękach

w nieładzie i bez nadzieji na życie wieczne w chaosie oślepli z żalu wielkiego

za utraconym na zawsze rajskim ogrodem z lotnego płomienia tęskniąc za drzewem mądrości

wiedzy i oświecenia wywłaszczeni ze źródła u stóp samego stwórcy i Boga naszego.

E Lena