Marnując czas na szare marzenia

które zbyt wąskie by dotknąć jutra

przebiegał

po ostrzu rzeczywistości

co dzień tą samą ulicą

betonowego lasu

i tylko serce klękało w zachwycie

przed ciepłym kolorem

znajomych gestów

stanął pestką w gardle

słodki smak jej oczu