Wieczór pomalował niebo na pomarańczowo

i zabarwił chmury jakby były płomieniami.

Rozciągnął ciemną poświatę po drugiej stronie

i latarnie zaświeciły się już, czyniąc razem klimat.

Gałęzie drzew delikatnie jak pajęczyna chwytały,

na próżno ostanie resztki wspomnienia dnia,

więc noc szybko nadeszła i się rozgościła.

Niebo zasnuło się granatem i srebrem gwiazd.

A w powietrzu jeszcze zapach i szelest liści,

które majestatycznie wciąż niezmiennie spadają.

Chłód dotyka szczególnie i już nie zachęca,

do wieczornych jak wcześniej spacerów.

Zapowiedź śniegu w górach przybliża zimę

w myślach, co to jeszcze są przy upalnym lecie,

a już myśleć trzeba o tym, co zimą potrzeba

i niedługich już Świąt Bożego Narodzenia.

Nowy Rok też w zapasie czeka w kolejności

i tak płynie ten czas pośpiesznie jak ekspres.

Dokąd tak nas wszystkich zabiera i po co?

Chcemy tego, czy tylko to nam się tak wydaje?

4.11.2026 r. godz. 17:39

Elizabeth